Recent nieuws 2026
03 januari 2026
Over veel te grote oogbollen en waarom ik eindelijk weer veel beter kan zien...
Enkele maanden geleden werden de natuurlijke ooglenzen in mijn ogen vervangen door kunstlenzen ten gevolge van snel gevorderde katarakt (staar). Dit is jaarlijks de meest uitgevoerde operatie in België en een zo goed als standaard procedure bij bejaarde mensen want katarakt is een klassieke ouderdomsziekte. Maar ik ben allesbehalve bejaard en bij mij was het helemaal geen kwestie van een operatie van een kwartiertje uitgevoerd door eender welke oogarts onder plaatselijke verdoving, wel integendeel... En dat verhaal wil ik toch graag even delen want ik heb een redelijk bizarre periode achter de rug.
Ik draag sinds ik 7 of 8 jaar oud ben een bril omdat ik bijziend ben en lang ging dat goed maar naarmate de jaren vorderden werd mijn zicht steeds slechter en slechter en de brillenglazen steeds dikker en dikker. Tot het stilaan stabiliseerde en vervolgens jarenlang stabiel bleef met een dioptrie van -8.25 (dioptrie = de sterkte van de benodigde brillenglazen). Maar 2 jaar geleden ging mijn zicht plots sterk achteruit, werd ontdekt dat allebei mijn ooglenzen katarakt hadden ontwikkeld en ging mijn bril naar dioptrie -9.25. En nog een jaar later bleek de katarakt nog veel erger geworden te zijn, ging de dioptrie van mijn bril meteen naar -13.00 en tijdens verdere testen bracht een nog hogere dioptrie geen enkele verbetering meer met zich mee.
De enige optie die nog restte was allebei de door katarakt aangetaste ooglenzen te vervangen door kunstlenzen en dan zouden alle problemen meteen definitief opgelost zijn. Dit is dan een phaco-emulsificatie (= het oplossen van de ooglens) + RLE (Refractive Lens Exchange = het vervangen van de ooglens door een kunstlens) en dat is dus zowat de meest uitgevoerde oogoperatie die er bestaat.
Maar dat was buiten mijn oogbollen gerekend want het was al lang geweten dat mijn oogbollen te groot zijn en na een lasermeting bleken deze ondertussen meer dan 5 mm groter en langer te zijn dan normaal (28 mm i.p.v. 23 mm). Mijn oogarts zei dat dit redelijk uitzonderlijk is en dat het vervangen van de ooglenzen niet mogelijk was zonder eerst een vitrectomie uit te voeren (= het verwijderen van het glasvocht uit de oogbol). Ze zei ook dat door de veel te grote oogbollen en mijn redelijk jonge leeftijd het een risicovolle operatie is omdat het glasvocht nog niet vanzelf is losgekomen van het netvlies (iets wat bij oudere mensen over het algemeen wel het geval is) waardoor het risico op een scheur in het netvlies of een gedeeltelijke of algehele loslating van het netvlies relatief groot is met mogelijke blindheid tot gevolg. Uiteindelijk heeft de oogarts mij dan in november 2024 doorverwezen naar prof. Stalmans van het UZ Leuven omdat hij daar als één van de weinige oogchirurgen in België in gespecialiseerd is (prof. Stalmans werd in 2017 door het televisieprogramma 'Topdokters' gevolgd).
Vervolgens heeft het tot juli 2025 geduurd vooraleer ik voor de eerste keer bij prof. Stalmans terecht kon en 2 maanden later na heel wat onderzoeken in het UZ Leuven werden de definitieve afspraken voor de 2 operaties gemaakt. Opmerkelijk: de katarakt was nog erger geworden (en dus de ooglenzen waren nog donkerder, taaier en dikker geworden) waardoor de uiteindelijke lasermeting een dioptrie liet zien die was opgelopen van -13.00 tot maar liefst -21.00. Er werd uiteindelijk gekozen om kunstlenzen in te planten die naar een definitieve dioptrie van -3.00 gaan i.p.v. 0.00 (= geen bril) voor allebei de ogen omdat ik graag een bril wil blijven dragen (ben ik al meer dan 50 jaar gewoon + een bril dragen heeft ook voordelen want brillenglazen beschermen je ogen en dus ook de kunstlenzen tegen wind, zand, UV-straling, enz...). Het blijkt trouwens sowieso erg moeilijk te zijn om met kuntlenzen exact op dioptrie 0.00 uit te komen want alles hangt af van hoe de kunstlens zich uiteindelijk innestelt in het lenszakje waardoor de kans toch redelijk groot is dat je uiteindelijk toch nog een licht corrigerende bril nodig zal hebben met dioptrie 0.25 of -0.25 of nog sterker.
De laatste keer met een bril met dioptrie -13.00, let op hoe smal mijn hoofd lijkt door de brillenglazen heen gezien...
En ra ra welk oog werd het eerst geopereerd?
Allebei de operaties werden uitgevoerd onder algehele verdoving op 10 en 13 oktober 2025, duurden telkens ongeveer anderhalf uur met telkens 2 dagen ziekenhuisverblijf erbij. Normaal zitten er 2 weken tussen operaties aan allebei de ogen maar bij mij zat er slechts een weekend tussen omdat het veel te belastend voor de hersenen zou zijn om 2 weken lang met een gecorrigeerd oog met dioptrie -3.00 en een oog met dioptrie -21.00 rond te moeten lopen.
De eerste operatie aan mijn rechteroog verliep perfect, bij de tweede operatie aan het linkeroog waren er echter complicaties en was er tijdens de vitrectomie inderdaad een scheur in het netvlies ontstaan. De genezing van het rechteroog verliep snel en goed, het linkeroog is tot op vandaag nog steeds niet 100% genezen, maar het zicht is met allebei de ogen wel zéér goed. Ik heb ondertussen ook al mijn definitieve nieuwe multifocale bril met rechts dioptrie -3.25 en links -3.00 dus ook hier was het moeilijk om perfect op -3.00 uit te komen. De laatste keer dat ik zo een lage dioptrie had is zeker 45 jaar geleden en in principe blijft dit zo voor de rest van mijn leven.
De tweede operatie is achter de rug en net terug op de kamer, maar ik wist nog niet dat er complicaties waren geweest...
En zeer zeldzaam: mijn hand zonder mijn oude getrouwe zilveren ringen...
Nog enkele leuke en soms redelijk bizarre ervaringen en weetjes:
- het rechteroog werd gevuld met water waardoor ik meteen terug goed kon zien
- mijn linkeroog werd gevuld met lucht om een gel op zijn plaats te houden die het gescheurde netvlies fixeerde waardoor ik lange tijd weinig tot niets kon zien. Je kan namelijk niet doorheen lucht in het oog kijken omdat lucht geen intermediair optisch medium is zoals bv. het water in het rechteroog of het glasvocht dat van nature in het oog aanwezig is
- bij de eerste test voor mijn linkeroog de dag na de operatie was de 'VT test' en het resultaat was 'VT 0.5m' wat letterlijk wil zeggen "Vinger Test 0,5 meter", m.a.w. ik kon enkel het verschil tussen 1 of 2 opgestoken vingers zien op een afstand van maximum een halve meter
- die lucht in het linkeroog werd door het oog vanzelf vervangen door nieuw aangemaakt glasvocht dus ik heb letterlijk mijn oog terug zien vollopen met glasvocht over een periode van 6 tot 8 weken tijd
- maar het bizarre is dat je netvlies alles ondersteboven 'ziet' omdat de ooglens het beeld dat van buiten komt ondersteboven op je netvlies projecteert (net zoals in een fotocamera het geval is) waardoor het oog zich in werkelijkheid onderaan weer met glasvocht begon te vullen maar je ziet het vanaf de bovenkant vullen. Dat glasvocht is weliswaar nog erg vuil maar is wel doorzichtbaar dus na verloop van tijd kan je boven de luchtbel heen kijken terwijl je in werkelijkheid onder de luchtbel heen kijkt
- eens de scheiding tussen lucht en glasvocht zich ongeveer in het midden van je oog bevindt, heb je als je je hoofd heen en weer beweegt letterlijk een perfecte waterpas in je oog en zag ik enkele weken lang overal alles wat scheef was. En dat is even schrikken want dan zie je wat er allemaal niet waterpas staat in de wereld, van kaders, schilderijen en beeldschermen aan de muur, over verkeers- en reclameborden op straat tot dakgoten, muren en zelfs nokken van daken + je kan dit ook niet 'niet zien' dus het is best wel een dingetje...
- als het oog bijna gevuld is, blijft er onderaan iets wat lijkt op een klein vuil plasje over (erg vergelijkbaar met een restje rode wijn in een wijnglas) waar je heel leuk mee heen en weer kan klotsen, terwijl je in werkelijkheid omhoog kijkt naar het restje lucht dat nog bovenop het glasvocht zit waarbij er vuil (o.a. rode bloedcellen) bovenop het glasvocht drijft
- dit plasje wordt dan kleiner en kleiner tot het een zwarte druppel wordt, dan een luchtbelletje met een zwart randje, een zwart stipje, een piepklein wit luchtbelletje, tot het uiteindelijk helemaal verdwijnt
- en dan heb ik het nog niet gehad over de sierlijke patronen die het vele vuil in het glasvocht maken, in het begin was het net alsof er iemand met een zwarte viltstift letters in je oog schrijft, dan worden dat zigzaggende gordijnen met honderden zwarte puntjes, dan slierten van zwarte puntjes die steeds fijner worden tot het glasvocht uiteindelijk weer zo goed als perfect helder is
- een mens heeft een primair oog en een secundair oog (is te vergelijken met rechtshandig of linkshandig zijn). Mijn primaire oog is het linkeroog dus toen ik met dat oog nog niet goed zag, werd voor mijn hersenen mijn rechteroog tijdelijk het primaire oog. Na verloop van tijd kon ik met mijn linkeroog echter terug beter en beter zien en op een avond zat ik TV te kijken en plotseling schakelden mijn hersenen terug naar het linkeroog als primaire oog. Dit was een zeer bijzondere ervaring, het was een erg gelukzalig en bevredigend gevoel, het was vergelijkbaar met na een lange reis weer terug thuiskomen want plots zag de wereld er weer uit zoals hij er altijd al had uitgezien. En het was een zeer duidelijk bewijs dat het de hersenen zijn die 'zien' en niet de ogen zelf want het enige wat ogen doen is licht omzetten in zenuwpulsen die de hersenen dan interpreteren tot het beeld dat je letterlijk enkel in je hoofd ziet. Dus plots hadden de hersenen weer voldoende informatie van het linkeroog ontvangen om terug het oude vertrouwde beeld samen te stellen, heel bizar...
- oh ja, ik heb ondertussen ook de definitieve rekening ontvangen, de operaties samen kostten meer dan 15.000 euro, waarvan slechts 348,48 euro voor de 2 kunstlenzen zelf inclusief forfaitaire kosten (één lensje op zichzelf kost zelfs maar 74,37 euro)... Maar ik heb uiteraard een goede hospitalisatieverzekering waardoor het mij uiteindelijk zo goed als niets gekost heeft
Achteraf gezien had ik misschien toch beter voor dioptrie 0.00 gekozen want ondanks het feit dat die kunstlenzen zeer goed zijn is er iets wat kunstlenzen niet kunnen ten opzichte van je natuurlijke ooglenzen en dat is: zich automatisch scherp kunnen stellen op iets. Het gevolg is dat een multifocale bril om zowel dichtbij als veraf mee te zien minder vloeiend werkt dan vroeger het geval was. Maar er is nog steeds de mogelijkheid om voor 2 monofocale brillen te gaan, eentje om ver mee te zien en een computerbril om dichtbij mee te zien. Maar daarvoor wacht ik nog even af tot mijn hersenen helemaal aan de multifocale glazen gewend zijn.
Samengevat was het een heel avontuur voor mij (nog los van het mogelijke risico om het zicht in één of allebei de ogen te verliezen), enerzijds met heel veel ongemakken, maar anderzijds ook met wonderlijke visuele effecten in mijn linkeroog en in mijn hersenen door het zich tergend traag terug vullen van het linkeroog met glasvocht, effecten die je wellicht maar één keer in je leven meemaakt...
En nu kan ik eindelijk alles op de beeldschermen in de studio weer prima zien, de kleine lettertjes onder de knoppen op de synthesizers lezen én de handleiding van de microgolfoven + deze uitkomst is definitief en daar kan ik alleen maar heel erg blij mee zijn. Uitroepteken!
Gelukkig nieuwjaar!
Copyright © 1995-2026 van Delta Music Belgium - Pro Tools | HDX Studio - Rummenweg 30 - 3800 Sint-Truiden - België
Alle rechten voorbehouden
Privacyverklaring en cookiebeleid
Alle productnamen, logo's en merken zijn eigendom van hun respectievelijke eigenaren.
Alle bedrijfs-, product- en servicenamen die op deze website worden gebruikt, dienen uitsluitend ter identificatie.
Het gebruik van deze namen, logo's en merken impliceert geen endorsement.
